شمس تبريزي

به بسم الله سخن گویم که بسم الله سلام ماست به بسم الله کنم آغازکه شهدی از کلام ماست ارتحال امام خمینی (ره) شبی بـود و آن شب خیلی سیاه شب آن پـهلوی بود وآن عصـرشـاه خـزان آمـد و هـم ببُرد زود بهار بـهار رفـت از ایـران و از ایـن دیـار سـیاه بود شـب و ظلـمت زیـاد ز وحـشت نـکردند ز خـورشید شمس تبريزي...

بسم الرجمن الرحیم نسیم عشق نسیمی ز عشق دوش وزیدن گرفت زعطرش دمی شدجهان درشگفت شـهادت چو برقی ازآن آسمان دمـید و ربود مردی از ما جوان ربـودبرق عشق هم ، سوداگری ز دنـیای عـشّاق او خـنیاگری ربـودعارفی پاک ونیکوسرشت ربـود عالمی پاک و اهل بـهشت رُبـُود اسـوه ی خلق پیغمبران شمس تبريزي...